Midsommar: het noorden viert het licht

Er is één nacht in het jaar waarin het noorden niet gaat slapen.

De langste dag. De kortste schemering. Een licht dat blijft hangen tot ver na middernacht, alsof iemand vergeten is de schakelaar om te draaien.

In Zweden heet die dag Midsommar. En ze wordt gevierd zoals wij hier zelden iets vieren: buiten, samen, met bloemen in het haar en de voeten in het gras.

Het klinkt als een ver, uitbundig feest. Maar eigenlijk begrijpen wij dat allemaal beter dan we denken. Want ook wij kennen het donker.

Wat is Midsommar eigenlijk?

Midsommar valt rond 21 juni, op de midzomerzonnewende, de lichtste nacht van het jaar. In het hart van het feest staat de midsommarstång: een hoge paal, bekleed met berkentakken en veldbloemen, opgericht midden in een weide of op een dorpsplein.

Daaromheen wordt gedanst en gezongen, ook door de kleinsten. Er zijn bloemenkransen, er is haring, er zijn nieuwe aardappelen met dille en de eerste aardbeien van het seizoen. En er is, vooral, een avond die maar niet wil eindigen.

Maar Midsommar gaat niet echt over de haring of de dans. Het is een collectieve buiging voor het licht.

Wie het donker kent, begrijpt het licht

Want ook bij ons is de winter lang. December, donker om vijf uur. Ochtenden die grijs blijven en nooit helemaal opklaren. Die stille honger naar licht, naar een dag die langer duurt, een ochtend die echt licht wordt, die kennen wij maar al te goed.

En in het noorden is het nog veel sterker. Daar komt de zon in de winter weken nauwelijks boven de horizon. Het donker is dieper, en het duurt langer. Hoe noordelijker je gaat, hoe meer het licht gemist wordt, en hoe groter het feest wanneer het eindelijk terugkomt.

Misschien is dat wat ons zo met het noorden verbindt: we voelen een kleinere versie van datzelfde verlangen. En dus begrijpen we, beter dan we onszelf soms toegeven, waarom je de langste dag van het jaar niet zomaar voorbij laat gaan. Je hoeft het licht niet vast te houden. Maar als het er is, sta je er even bij stil. Het is dezelfde rust waar we het eerder over hadden, toen we schreven over hygge en lagom: niet méér, maar precies genoeg.

Hetzelfde licht, ook hier

Want je hoeft niet naar Zweden te vliegen voor dat lange licht. Op 21 juni gaat de zon ook bij ons pas rond half elf onder, en daarna blijft de lucht nog lang nagloeien. We hebben geen midsommarstång in de tuin staan. Maar we hebben wél diezelfde avond.

Voor ons begint een zomeravond vaak pas echt wanneer de dag vertraagt. Rond negen uur of later, als het werk gedaan is en de rust terugkeert, zitten we graag gezellig in de tuin. Gewoon genieten van het moment en de dag afsluiten.

Onze lange zomeravonden

Dat gevoel van een avond die niet hoeft te eindigen zodra de zon ondergaat, maar die rustig mag verder kabbelen, daar draait deze zomer voor ons alles om.

Vanuit die gedachte hebben we een collectie samengesteld die we "lange zomeravonden" noemen. Niet omdat je die dingen nodig hebt om een mooie avond te beleven. Integendeel. De mooiste momenten ontstaan vaak vanzelf.

Een echte Midsommar-avond in Zweden hebben we zelf nog niet meegemaakt, enkel de midsommarstång gezien. Voorlopig moeten we het doen verhalen en een vleugje Scandinavische inspiratie in onze eigen tuin. Maar wie weet, ooit.

En jullie? Vieren jullie de langste dag op de een of andere manier? Met gezellige babbel buiten, een glas in het gras, of gewoon door wat langer te blijven zitten dan anders?We horen graag hoe jullie jullie lange zomeravonden beleven.

Glad midsommar.

Julie & Kevin